اين سرا محبس و من زنداني ام

من هميشه بي کسم بي حامي ام

ظاهراً خوشحال و خنده بر لبم

من درونم خسته است ، بي حامي ام

در دلم ظلمت، سرما است و درد

من چه تاريکم ، تکم ، بي حامي ام

حال من ويران شده در اين سرا

من پريشانم ، تکم ،بي حامي ام

اي تو يار بي کسان و عاشقان

روح من حيران شده ، بي حامي ام

کس نمي داند که تنهايي کجاست

پس بپرس از من ، چون بي حامي ام

با تو ميگويم ، تو که تنها شدي

ياد گير  از من ، ببين بي حامي ام

آخر اين شعر مي گويم به تو

من غريبم ، فاني ام ، بي حامي ام