آینه       

خلوت

تنهایی

آری تنهایی

تمام روز به آیینه خیره شدم

گریه کردم

و از پشت آسمان ابری چشمانم در خیال تاریک خود دچار وهم گنگی شدم .

قلم به دست گرفتم تا بنویسم

ار  تنهایی

از بی  تو بودن

از اشک

از بی تابی

از دوری

از....

دیگر تنم در پیله تنهایی خود جای ندارد

و بوی مرگ تمام آرزوهایم را به مشام می کشم

بوی مرکب قلم فضای آسمان بی آقتاب فکرم را آلوده می کند .

دیگر نمی توانم

نمی توانم

صدای جیک جیک گنجشکها

شادی بچه ها 

زمزمه های عاشقان

برایم خوشایند نیست

دنیا با پیچ و خم  های مرموزش مثل حباب های صابون دور چشمانم در آینه چرخ می خورند.

درعمیق ترین و خلوت ترین لحظه های تاریک آشنایی ،که مرا ازاعتماد دور

 می کند و می رهاند  از من ،

آینه مرا به یادم می آورد

آری تمام روز چشمانم در گوشه گوشه زندگی مرا خیره گشته بود شاید که بیاید آن من خود را

چشمانم از خیره شدن در من آینه می گریزد

و مرا به خلوت امن آشکهایم پناه می دهند .

کو پناه؟

کو......؟

...

از من دیگر چه می خواهی  ای روزگار

ای واژه ها ی سرد و خشک  که مرا با حرف حرف خود فریب دادید  برهید از من

بنگرید چگونه  مرا در من خشکاندید !!

آنچنان که ناتمامی قلبم بزرگ شده و هیچ نیمه ای به شناسایی این نیمه قلبم ره نیافت

می ترسم

نمی دانم چگونه تا بدین جا به تکیه گاه تهی زیر دو  پایم اعتماد  کردم .

چونان قطره های آب در بستر سرد رود رها شده ام به سوی ژرف ترین سکوتها  

نمی توانم

دیگر نمی  توانم 

از پا افتادهام

دیگر صدای پایم به گوش نمی رسد

اکنون در پشت دیوار تنهایی به وسعت یأسم که از صبوری روحم پیشی گرفته چنگ می اندازم

می خواهم بگریزم 

دستانم یارای زانوانم نیست 

دستان تو را می جوید

خلوت دستانم را با مهر چشمانت آشنا کن

و به مهمانی دلم پای بگذار

من از بی تو بودن می هراسم

من از انتظار می گریزم

شانه هایت را پناه اشکهای من گردان

می خواهم بند بند واژه دوست دارم را با تو معنی کنم

من

تو

ما

.....